แนะนำให้อ่านสำหรับวันคนพิการสากล
WordPress.com ตามที่เพื่อนร่วมงานของฉัน Anne เขียนเมื่อเร็ว ๆ นี้ยังคงเป็นพื้นที่สำหรับผู้คนในการบอกเล่าเรื่องราวส่วนตัวของพวกเขาและเพิ่มพูนเสียงของพวกเขา วันนี้วันคนพิการสากลเราขอเน้นมุมมองและการอ่านเชิงไตร่ตรองหลายประการเพื่อสร้างความตระหนักถึงประสบการณ์นับไม่ถ้วนของคนพิการ รายการเรื่องรออ่านนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นอย่าลืมค้นคว้าบทความที่มีป้ายกำกับว่า "ความพิการ" ใน WordPress.com Reader เราหวังว่าจะแนะนำคุณให้รู้จักกับนักเขียนและผู้สนับสนุนสิทธิมนุษยชนที่คุณอาจไม่คุ้นเคยกับงาน "วิธีการเฉลิมฉลองกฎหมายสิทธิพลเมืองอย่างถูกต้องในระหว่างการแพร่ระบาดที่อาสาสมัครต้องตาย" ใน...

WordPress.com ตามที่เพื่อนร่วมงานของฉัน Anne เขียนเมื่อเร็ว ๆ นี้ยังคงเป็นพื้นที่สำหรับผู้คนในการบอกเล่าเรื่องราวส่วนตัวของพวกเขาและเพิ่มพูนเสียงของพวกเขา วันนี้วันคนพิการสากลเราขอเน้นมุมมองและการอ่านเชิงไตร่ตรองหลายประการเพื่อสร้างความตระหนักถึงประสบการณ์นับไม่ถ้วนของคนพิการ รายการเรื่องรออ่านนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นอย่าลืมค้นคว้าบทความที่มีป้ายกำกับว่า "ความพิการ" ใน WordPress.com Reader เราหวังว่าจะแนะนำคุณให้รู้จักกับนักเขียนและผู้สนับสนุนสิทธิมนุษยชนที่คุณอาจไม่คุ้นเคยกับงาน "วิธีการเฉลิมฉลองกฎหมายสิทธิพลเมืองอย่างถูกต้องในระหว่างการแพร่ระบาดที่อาสาสมัครต้องตาย" ใน Imani Barbarin of Crutches and Spice ของ Spice เขียนเกี่ยวกับชีวิตเหตุการณ์ปัจจุบันความบันเทิงและการเมืองจากมุมมองของผู้หญิงผิวดำที่มีสมองพิการ อ่านภาพสะท้อนของเธอเกี่ยวกับการเสียชีวิตของนักแสดงแชดวิกโบสแมนหรือวันครบรอบพระราชบัญญัติคนพิการชาวอเมริกัน (ซึ่งครบ 30 ปีในปีนี้) ก่อนที่จะมีการแพร่ระบาดคนพิการได้รับแจ้งว่าเราปฏิเสธการเข้าถึงและอาจไม่ได้รับการนำไปใช้เพียงเพื่อสังเกตว่าสถาบันที่สั่งห้ามการรวมของเราทำให้เครื่องมือเหล่านี้พร้อมใช้งานในขณะนี้ที่คนพิการต้องการ เราเรียกร้องให้มีหน่วยเลือกตั้งและขั้นตอนการลงคะแนนเพื่อเฝ้าดูนักการเมืองที่ปิดหน่วยเลือกตั้งในย่านคนผิวดำเท่านั้น เราภาวนาให้ บริษัท ต่างๆรวมและเข้าถึงผู้ใช้ที่มีความทุพพลภาพเพียงเพื่อให้การเข้าถึงได้เปรียบได้กับธุรกิจขนาดเล็กและสิทธิของคนงาน และตอนนี้พวกเขากำลังเฉลิมฉลองโดยเฉพาะ พวกเขาไม่ได้วัดผลด้วยคำพูดของพวกเขาเองโดยการคำนวณจำนวนความตายที่ยอมรับได้จะทำให้เศรษฐกิจกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง พวกเขาเผยแพร่ภาพของเราเพื่อเฉลิมฉลอง“ ความหลากหลายและการแบ่งแยก” ของพวกเขาเองโดยไม่ต้องเผชิญกับความจริงที่ว่าพวกเขาพร้อมใช้งานเพียงเพราะการแพร่ระบาดและในขณะที่พยายามเปิดใหม่อย่างดัง แต่ตอนนี้พวกเขาขยายเสียงของเราโดยไม่มีแผนที่จะมีส่วนร่วมกับคนในชุมชน ความพิการเมื่อ บริษัท ต่างๆเริ่มเปิดใหม่ฉันโกรธ แต่ฉันก็เต็มไปด้วยความรักและความกตัญญูต่อชุมชนของฉัน # ADA30InColor ในโครงการทัศนวิสัยสำหรับคนพิการที่ก่อตั้งโดย Alice Wong โครงการทัศนวิสัยการมองเห็นของชุมชนมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างและแบ่งปันสื่อและวัฒนธรรมเกี่ยวกับความพิการ คุณจะพบเนื้อหามากมายรวมถึงประวัติปากเปล่าบล็อกโพสต์ของผู้เยี่ยมชมและพอดแคสต์ที่ Wong จัดทำขึ้นซึ่งมีการสนทนากับคนพิการ หากคุณไม่แน่ใจว่าจะเริ่มจากตรงไหนเจาะลึก 13 โพสต์จากซีรี่ส์ # ADA30InColor ซึ่งรวมถึงบทความเกี่ยวกับสิทธิและความพิการของคนพิการในอดีตปัจจุบันและอนาคตโดยนักเขียนที่มีความพิการของ BIPOC นี่คือข้อความที่ตัดตอนมาจากสองส่วน อย่างไรก็ตามยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดคือความมืดบอดที่ทำให้ฉันได้สัมผัสกับผลกระทบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของการเปลี่ยนแปลงนี้ ความสามารถในการเข้าเรียนในโรงเรียน "ปกติ" ซึ่งต่างจากโรงเรียนสำหรับคนตาบอดและเข้าร่วมชั้นเรียนกับเพื่อนที่มองเห็นได้ทุกวันผูกมิตรกับเพื่อนร่วมงานที่มีความพิการประเภทต่างๆมีโปสเตอร์โรงเรียนเป็นอักษรเบรลล์ที่ประตูห้องเรียนทุกบานที่ไม่ สำหรับนักเรียนตาบอดโดยเฉพาะผู้ใหญ่ตาบอดที่มีงานหลากหลายตั้งแต่นักเคมีนักสถิติไปจนถึงทนายความคือความจริงใหม่ของฉัน แม้ตอนเป็นวัยรุ่นฉันรู้ว่ามันเป็นสิทธิพิเศษอย่างยิ่งที่ได้อยู่ในความเป็นจริงใหม่นี้ - อเมริกาซึ่งมีกฎหมายที่คุ้มครองสิทธิของคนพิการในการใช้ชีวิตเรียนรู้เล่นและทำงานร่วมกับคนพิการ ในขณะเดียวกันความเป็นจริงนี้เริ่มรู้สึกเหมือนเป็นภาระหลายชั้นเมื่อฉันเริ่มกำหนดรูปร่างและเข้าใจองค์ประกอบที่แตกต่างกันของสิ่งที่ฉันเป็น: คนพิการผู้อพยพชาวเกาหลี - อเมริกัน 1.5 รุ่น “ การสร้างสะพานในฐานะผู้อพยพชาวเกาหลีที่มีความพิการ” มิโซกวัก แม้จะมีเวชระเบียนแล้วผู้ที่มีความพิการ BIPOC ยังเพิ่มความสงสัยการต่อต้านและความอัปยศโดยผู้สอนโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับความพิการที่มองไม่เห็น นอกจากนี้เรายังมีรหัสเชื้อชาติแบบตายตัวว่าไม่มีเหตุผลก้าวร้าวและ "โกรธ" เมื่อเราสนับสนุนตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเราอยู่ภายใต้การดูแลที่เข้มงวดในหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษาและวิชาชีพและสิ่งนี้เห็นได้ชัดจากการเป็นตัวแทนของเราในขณะที่ 26 เปอร์เซ็นต์ของผู้ใหญ่ในสหรัฐอเมริกามีความพิการ แต่มีนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาเพียง 12 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่เป็นนักศึกษาที่มีความพิการ สิ่งนี้จะต่ำกว่าสำหรับบางเชื้อชาติ - มีเพียง 6 เปอร์เซ็นต์ของนักเรียนจากเอเชียและอเมริกาที่สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทที่มีความพิการ "ภาระและผลที่ตามมาของการสนับสนุนตนเองสำหรับคนพิการ BIPOC" โดย Aparna R. "My Favorite Wheelchair Dances" ใน Alizabeth Worley Alizabeth Worley เป็นนักเขียนและศิลปินที่มีอาการอ่อนเพลียเรื้อรังในระดับปานกลาง เธอเขียนเกี่ยวกับหัวข้อต่างๆเช่นสุขภาพและการแต่งงานระหว่างกัน (สามีของเธอมีสมองพิการ) ในโพสต์ล่าสุดอลิซาเบ ธ ได้รวบรวมคลิปบน YouTube เกี่ยวกับการเต้นรำด้วยวีลแชร์ที่สวยงามและสร้างแรงบันดาลใจซึ่งบางส่วนมาจาก Infinite Flow บริษัท เต้นรำแบบรวม นี่คือหนึ่งในการเต้นรำที่เธอรวมอยู่ในรายการของเธอ ได้แก่ Julius Jun Obero และ Rhea Marquez “ การตัดกันสิ่งแปลกปลอมและความพิการ” โดย Autistic Science Persona Ira ผู้เขียน Autistic Science Person สำรวจความคล้ายคลึงกันระหว่างความแปลกประหลาดและความพิการและวิธีที่คนอื่นคิดว่าร่างกายของพวกเขา ฉันมักจะให้การตรวจสุขภาพผู้หญิงแม้ว่าจะมีตัวเลือกที่ไม่ใช่ไบนารี่ออฟชั่นก็ตามเพราะฉันไม่อยาก "สับสน" ฉันคิดว่ามันง่ายกว่าสำหรับทุกคน ฉันกังวลเกี่ยวกับปฏิกิริยาที่ฉันจะได้รับหรือรูปลักษณ์ที่สับสนที่ฉันจะได้รับหากฉันยกเลิก Nonbinary ฉันคิดว่าคนที่นิ้วเท้าของพวกเขาหมุนรอบเพศของฉัน ฉันไม่สามารถรับมือกับการสนับสนุนตนเองในการไปพบแพทย์ในฐานะบุคคลออทิสติกได้อีกแล้วดังนั้นฉันคิดว่ามันไม่คุ้มค่าเลย ฉันจำช่วงเวลาที่ฉันสวมไม้ค้ำยันเพื่อการตรวจสุขภาพที่ไม่เกี่ยวข้อง ทั้งเจ้าหน้าที่และหมอถามฉันว่าทำไมฉันถึงเอาไม้ค้ำยันตอนที่ฉัน“ เดินได้ปกติ” ฉันต้องอธิบายว่าฉันต้องการพวกเขาในการเดินเพราะปวดเท้า ทั้งการอธิบายความพิการของฉันและการอธิบายเพศของฉัน - การอธิบายสมมติฐานรอบตัวของฉันนั้นเหนื่อยล้า ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรคนจะตั้งสมมติฐาน ความเป็นไปได้และความคิดสร้างสรรค์นั้นฝังอยู่ในสมองของเราและสังคมของเรา สิ่งที่ผู้คนต้องทำเพื่อปรับตัวและรู้จักเรารวมถึงการไม่เรียนรู้อคติของตน สังคมไม่ต้องการให้เราทำเช่นนั้นจริงๆ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงมีการป้องกันมากมายทั้งในการจัดหาที่พักและการจำเพศสรรพนามและชื่อของใครบางคน ผู้คนไม่ต้องการทำธุรกิจนั้น พวกเขาไม่ต้องการเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างปัญหาเรื่องบรรทัดฐานทางเพศและปัญหาที่คนพิการต้องเผชิญในแต่ละวัน พวกเขาแค่ต้องการใช้ชีวิตต่อไปเพราะมันง่ายขึ้นสำหรับพวกเขา มันง่ายกว่าที่พวกเขาจะละเลยตัวตนของเรา “ วันฮาโลวีนที่ผ่านมาวันฮาโลวีนแรก” ใน Help Codi Heal“ วันฮาโลวีนแรกที่ลูกสาวของฉันสามารถเดินได้คือวันฮาโลวีนสุดท้ายที่ฉันทำได้” Codi Darnell บล็อกเกอร์ของ Help Codi Heal เขียน ในโพสต์ที่เขานึกถึงวันฮาโลวีนครั้งที่ห้าของเขาบนรถเข็น Codi สะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงความเจ็บปวดและครั้งแรกและคงอยู่ในชีวิตของเขา ทุกอย่างเป็นไปโดยอัตโนมัติ - ทุกอย่างทำโดยที่ฉันไม่รู้ว่าการกระทำที่เรียบง่ายของความเป็นแม่เหล่านี้ฝังแน่นอยู่ในตัวตนของฉันอย่างไร โดยไม่เข้าใจเลยว่าสิ่งที่ง่าย ๆ นั้นสามารถคว้าได้ - และมันจะเจ็บปวดแค่ไหนถ้าเป็นเช่นนั้น เพราะอีกหนึ่งปีต่อมาฉันจะไม่จับมือเธอขึ้นบันไดหรือลากเธอไปข้างๆ ฉันจะไม่ยืนอยู่ข้างๆเธอที่ประตูหรือเห็นใบหน้าของเธอสว่างขึ้นเมื่อ - ด้วยน้ำเสียงที่ยิ่งใหญ่ของเธอวัยสองขวบ - เธอประสบความสำเร็จด้วยคำว่า“ หลอกหรือรักษา” ทั้งสามคำ หนึ่งปีต่อมาฉันจะตระหนักถึงความเปราะบางของตัวตนของเราและรู้อย่างใกล้ชิดถึงความเจ็บปวดจากสิ่งที่ถูกพรากไป แต่ฉันก็ยังคงอยู่ที่นั่น “ แม้ว่าคุณจะมองไม่เห็น: ความพิการที่มองไม่เห็นและความหลากหลายทางระบบประสาท” ใน Kenyon Review ผู้เขียน Kenjal Review ผู้เขียน Sejal A. Shah ได้เขียนเรียงความส่วนตัวเกี่ยวกับความหลากหลายทางระบบประสาทภาวะซึมเศร้าชีวิตการศึกษาและชีวิตของนักเขียน บางทีสิ่งต่างๆอาจจะเปลี่ยนไปถ้าฉันขอที่พักถ้าฉันรู้เกี่ยวกับพระราชบัญญัติคนพิการของชาวอเมริกัน (ADA, 1990) ถ้าฉันเข้าใจ“ สถานการณ์” ของฉันตามที่ป้าเรียกมันซึ่งนับว่าเป็นความพิการ กฎหมาย ADA ได้รับการแก้ไขในปี 2551 เพื่อรวมโรคสองขั้ว ฉันเริ่มต้นธุรกิจในปี 2548 และเสร็จสิ้นในปี 2554 การรู้กฎหมายและสิทธิของฉันภายใต้ธุรกิจนี้จะเป็นประโยชน์ ตอนนั้นฉันไม่รู้กฎหมาย ฉันไม่รู้จักพวกเขาจนกว่าฉันจะเขียนเรียงความนี้ ฉันดูปกติ ฉันผ่าน อาชีพของฉันจะเปลี่ยนไปไหมถ้าฉันเต็มใจที่จะออกไปข้างนอก (เพราะนั่นคือความรู้สึกเป็นปรากฏการณ์ในโลกที่อาจไม่ยอมรับฉัน) ฉันแน่ใจว่าความอัปยศของโรคอารมณ์ที่สำคัญจะเป็นอันตรายต่อฉันอย่างมืออาชีพ แม้ว่าฉันจะค้นพบความผิดปกติ แต่ HR และหัวหน้างานของฉันอาจไม่เห็นด้วยกับการเปลี่ยนแปลงการมอบหมายงานของฉัน ฉันควรจะยืนหยัดเพื่อตัวเอง - ฉันยังคงต้องการพลังงานในการจัดเตรียมเอกสารและอดทน เป็นเวลาหลายปีที่ฉันรู้สึกอับอายตื่นตระหนกและเหนื่อยล้าจากการพยายามให้ศีรษะอยู่เหนือน้ำ “ The Outside Looking In” ใน Project Me Project Me เป็นบล็อกของ Hannah Rose Higdon หญิงชาวลาโกต้าหูหนวกที่เติบโตมาจากการจองซูบนแม่น้ำไชแอนน์ ใน“ The Outside Looking In” ฮิกดอนนำเสนอข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับประสบการณ์ของเธอในฐานะเด็กที่เกิดมาหูหนวกและครอบครัวของเขาเข้าถึงการสนับสนุนที่เธอต้องการได้น้อยมาก (ตอนนี้ฮิกดันหูหนวกมาก) ฉันเงยหน้าขึ้นมองเมื่อลุงของฉันคุยกับฉัน ฉันพยักหน้า ฉันกำลังหัวเราะ. และฉันแสร้งทำเป็นรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เป็นเรื่องจริงที่ฉันไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรหรือทำไมเขาถึงหัวเราะ แต่ฉันก็หัวเราะและเลียนแบบสีหน้าของเขาด้วย ฉันไม่อยากดึงดูดความสนใจให้ตัวเองมากเกินความจำเป็น คุณเห็นไหมฉันอาจจะอายุแค่ 5 ขวบ แต่ฉันรู้ว่าการเสแสร้งนั้นสำคัญแค่ไหน “ ศูนย์ความพิการในการตอบสนองทางเทคโนโลยีต่อ COVID-19 ได้อย่างไร” ที่ Brookings TechStream Organizer ทนายความและผู้สนับสนุนกระบวนการยุติธรรมสำหรับคนพิการ Lydia XZ Brown เรียกร้องให้อุตสาหกรรมเทคโนโลยีพิจารณาอย่างรอบคอบว่านโยบายมีผลต่อชุมชนชายขอบอย่างไรโดยดูการสร้างแบบจำลองอัลกอริทึมในโรงพยาบาลการตรวจสอบสัญญา และเว็บที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ สำหรับคนพิการที่เป็นคนแปลกหน้าคนข้ามเพศหรือคนผิวสีการประยุกต์ใช้แบบจำลองอัลกอริทึมจะเพิ่มความเสี่ยงต่อการเลือกปฏิบัติทางการแพทย์ที่ซับซ้อน ชุมชนชายขอบทั้งหมดมีประวัติศาสตร์อันยาวนานและมรดกอันยาวนานของผู้รอดชีวิตจากการทดลองทางการแพทย์โดยไม่สมัครใจการรักษาโดยไม่สมัครใจขั้นตอนที่รุกรานและไม่สามารถย้อนกลับได้และการดูแลที่มีคุณภาพต่ำกว่ามักถูกพิสูจน์โดยความเชื่อที่เป็นอันตรายเกี่ยวกับความสามารถในการรู้สึกเจ็บปวดและคุณภาพชีวิต ความแตกต่างในการดูแลสุขภาพเหล่านี้ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นในผู้ที่มีอาการชายขอบหลายรูปแบบ Spoonie Authors Network คุณสมบัติ Spoonie Authors Network ทำงานจากผู้เขียนและนักเขียนเกี่ยวกับวิธีจัดการกับความพิการหรือโรคเรื้อรังและเงื่อนไข เว็บไซต์ชุมชนบริหารจัดการโดย Cait Gordon และ Dianna Gunn ยังเผยแพร่แหล่งข้อมูลและผลิตพอดแคสต์ สำรวจโพสต์ในหมวดหมู่ Featured Author หรือ Internalized Physics เช่นด้านล่างเพื่อลองอ่านบทความบางส่วน เมื่อนักประสาทวิทยาแนะนำว่าฉันขอบัตรจอดรถฉันก็หันไป “ ฉันอยากไปหาคนที่สมควรได้รับมากกว่า” ฉันพูด “ มีคนที่พิการกว่าฉันเยอะ ปล่อยให้ข้อความไปหาหนึ่งในนั้น "" คุณเดินลำบาก จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามันเป็นน้ำแข็งหรือมีสภาพการเดินที่ยากลำบากอื่น ๆ ? เธอพูดอย่างสุภาพ "นี่เพื่อความปลอดภัยของคุณ" ฉันพยักหน้าและยอมรับบัตรจอดรถแม้ว่าฉันจะรู้สึกว่าฉันดูอ่อนแอฉันไม่ได้พิการพอที่จะรับประกันที่จอดรถได้ฉันเดินได้ฉันไม่ต้องการมันฉันบอก ตัวเอง "พอแล้วไม่พิการ" Jamieson Wolf เว็บไซต์แนะนำเพิ่มเติม: ส่วนหัวหมายเหตุ: คนพิการทางสีหกคนยิ้มและโพสท่าหน้ากำแพงคอนกรีต 5 คนยืนอยู่ด้านหลังและผู้หญิงผิวดำที่อยู่ตรงกลางถือ บนกระดานที่เขียนว่า "Disabled and HERE" คนเอเชียใต้นั่งรถเข็นนั่งข้างหน้าภาพโดย Chona Kasinger | คนพิการที่นี่ด้วย (CC BY 4.0) Like this: Like กำลังโหลด ...
เกม คาสิโน ได้เงินจริง เกม คาสิโน ออนไลน์ คาสิโน ใหม่ ล่าสุด คาสิโน ออนไลน์ สล็อต เฮง เฮง คาสิโน

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *